Σ.Ν. Φιλιππίδης, Συγκάλυψη και Αποκάλυψη. Το διήγημα του Παπαδιαμάντη "Όνειρο στο Κύμα"

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό ΠΟΡΦΥΡΑΣ, No 139, Απρίλης-Ιούνιος 2011

Τα βραβεία της κριτικής επιτροπής για τη δράση "100 χρόνια μετά..."

Ανακοινώθηκαν τα αποτελέσματα της αξιολόγησης της κριτικής επιτροπής για τη δράση "100 χρόνια μετά..."

 Αποτελεί ξεχωριστή διάκριση, χαρά και τιμή 

η βράβευση του έργου του σχολείου μας,  

Γενικού Λυκείου Πεδινής Ιωαννίνων 

με το πρώτο βραβείο της κριτικής επιτροπής στην κατηγορία βίντεο

"...για την τρυφερότητα με την οποία αντιμετωπίζεται το αρχικό κείμενο 

καθώς και για τις  επιλογές και τον τρόπο ανάδειξης 

λογοτεχνικών θραυσμάτων,  ώστε ο θεατής 

να οδηγείται σε νέες ερμηνευτικές αναγνώσεις". 

Διαβάζοντας και ξαναδιαβάζοντας με τους μαθητές μου το έργο του Παπαδιαμάντη, ανακαλύψαμε σ` αυτό, μέσα από τη γοητεία και μαεστρία της γραφής του -"ποιητή με τον πεζό το λόγο" τον αποκάλεσε ο Παλαμάς- τη μαγεία ενός κόσμου που ήταν βαθιά αληθινός και ενός λαού "που σμίλεψαν οι αιώνες και οι άνεμοι με το καθαρό περίγραμμά τους", όπως λέει ο Ελύτης. Αυτός ο κόσμος  αποτελεί πλέον παρελθόν. Όμως, εξακολουθεί να γοητεύει με τα μαγευτικά πρότυπα ζωής και την υπόμνηση περασμένων αξιών αναφοράς.

Ο Παπαδιαμάντης, που η μνημόνευσή του υποδεικνύεται από τον Οδυσσέα Ελύτη, σήμερα, 100 χρόνια μετά το θάνατό του, εξακολουθεί να δίνει το στίγμα της διαχρονικής του παρουσίας και αποδοχής, να μας συντροφεύει στο δικό μας ταξίδι στη ζωή και να απαλύνει τη δική μας σκληρή πραγματικότητα.

 Τα τρία πρώτα βραβεία στην κατηγορία video

Τα τρία πρώτα βραβεία στην κατηγορία αφίσα

   Τα τρία πρώτα βραβεία στην κατηγορία blog

Αξίζουν θερμά συγχαρητήρια σε όλους τους εμπνευστές αυτού του διαγωνισμού, αλλά και στους εκπαιδευτικούς και τους μαθητές όλων των σχολείων που  τίμησαν με τη συμμετοχή  τους, τους σπουδαίους δημιουργούς της χώρας μας. Ήταν μια πολύ καλή ευκαιρία  να ενισχυθεί το αναγνωστικό ενδιαφέρον  για το έργο τους και κίνητρο για την εκπαιδευτική κοινότητα για  έκρηξη της φαντασίας και της συνεργατικής δημιουργικότητας.

100 χρόνια Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, Οδυσσέας Ελύτης

Επετειακό έτος 2011

100 χρόνια από το θάνατο του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη

"Ο μπάρμπ` Αλέξης ο Καλοσκαιρής δεν είχεν ανάγκην του πορθμείου του Χάρωνος δια να πηδήσει εις τον άλλον κόσμον· είχε το ιδικό του. (...) Ήτο πτωχός, πάμπτωχος. Τόσα χρόνια που εγύριζε στην ξενιτειά κι εταξίδευε με ξένα καράβια, κατάλαβες, καμμίαν προκοπήν δεν είχεν ιδεί. Παραπάνω από λοστρόμος, δεν κατώρθωσε να φθάσει. (...) Ως ο κατάδικος εις το ικρίωμά του, ως ο κοχλίας εις το κέλυφός του, ο μπάρμπ` Αλέξης ήτο προσηλωμένος εις την λέμβον του".

Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, "Ο ΠΑΝΤΑΡΩΤΑΣ"

100 χρόνια από τη γέννηση του Οδυσσέα Ελύτη

Εθνικό Κέντρο Bιβλίου:  

 "Να διαβάζουμε και να ξαναδιαβάζουμε το έργο τους"

Σαν σήμερα η σφαγή του Διστόμου στις 10 Ιουνίου 1944

1944. Δίστομο. Dmitri Kessel, Ελλάδα 1944

Στις 10 Ιουνίου 1944 η Ελλάδα θα γνωρίσει μία από τις αγριότερες σφαγές που έγιναν κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Διακόσιοι δεκαοχτώ άμαχοι θανατώνονται από τους Ναζί χωρίς να μάθουν ποτέ το γιατί. Ανάμεσά τους ανήμποροι γέροι, έγκυες γυναίκες, μωρά, παιδιά. Σήμερα συμπληρώνονται ακριβώς 67 χρόνια από εκείνη την ημέρα, με τους συγγενείς των θυμάτων του Διστόμου να εξακολουθούν να ζητούν από τη Γερμανία χρηματικές επανορθώσεις. Ένας δικαστικός αγώνας που εξελίσσεται εδώ και σχεδόν δεκαπέντε χρόνια ενώπιον των δικαστηρίων της Ελλάδας, της Ιταλίας και προσφάτως του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης.   

Πηγή

Γιάννης Ρίτσος, Επίγραμμα για το Δίστομο 

                                                   

Εδώ `ναι το πικρό το χώμα του Διστόμου.
Ω εσύ διαβάτη, όπου πατήσεις να προσέχεις.

Εδώ πονά η σιωπή, πονάει η πέτρα κάθε δρόμου

κι απ` τη θυσία κι απ` τη σκληρότητα του ανθρώπου.

Εδώ μια στήλη απλή, μαρμάρινη, όλη κι όλη

με ονόματα σεμνά, και τη Δόξα τα ανεβαίνει

λυγμό λυγμό, σκαλί - σκαλί, μεγίστη σκάλα. 

Νικηφόρος Βρεττάκος, Επιμνημόσυνη  γονικλυσία

Στους εκτελεσμένους του Διστόμου

Δεν σας ξεχάσαμε.

Είναι η καρδιά μας ένα ευρύ πεδίο αναστάσεως. 

Δεν σας αφήσαμε άνιφτους κι άντυτους, 

όλο αίματα, τρύπες και χώματα.

Μάρτυς ο ήλιος μας, δεν σας ξεχάσαμε!

Η καρδιά μας μεγάλωσε, απόχτησε ουρανό

με σελήνη κι αστέρια δικά της, λαμπρά,

για τους ήρωες, τους μάρτυρες τους αγίους της.

Σηκώσατε μέσα της κι υπάρχει απ' όταν 

χάσατε εδώ τα παιδιά και τα σπίτια σας. 

Υπάρχετε μέσα κι έξω από μας, στα δέντρα

που φυτέψατε και ψήλωσαν, άνθισαν, κάρπισαν

μόνα τους, δίχως εσάς. Δεν σας ξεχάσαμε !...

Κι αν δεν σας κάναμε αιώνιο τραγούδι

δεν φταίμε εμείς. Σε τούτο τον τόπο

είναι πολλά αυτά που το ύψος τους

φαίνεται δύσκολα. Περιβλημένες από ένα

πλατύγυρο φως καμωμένο από διάφανο αίμα

οι μορφές σας, στέκουν πάνω απ' την ποίηση.

Δεν χωράνε στη μουσική. Ούτε φθόγγοι ούτε λέξεις

δεν φτάνουν να φτιάξουνε, ωραίο - ωραίο, καθώς

θα της ταίριαζε, ένα ένδυμα στη θυσία σας.

Αν μπορείτε ν' ακούσετε τη σιωπή μας, ακούστε τη 

αδελφοί. Συγχωρέστε μας. Δεν σας ξεχάσαμε!

"Ένα τραγούδι για τον Αργύρη": Μία ταινία του Stefan Haupt

2o, 3o, 4o, 5o, 6o, 7o, 8o, 9o, 10ο

"Ν. Καζαντζάκης - Ο. Ελύτης: εκλεκτικές συγγένειες" του Γιώργη Γιατρομανωλάκη

Σχέδιο εξωφύλλου:
ο Νίκος Καζαντζάκης
από τον Κωνσταντίνο Παπαμιχαλόπουλο

Στο 19ο τεύχος (Ιούνιος 2011) της Athens Review of books (Αθηναϊκή Επιθεώρηση του Βιβλίου), o Γιώργης Γιατρομανωλάκης, ομότιμος καθηγητής κλασικής φιλολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, γράφει για τις "εκλεκτικές συγγένειες" των Νίκου Καζαντζάκη και Οδυσσέα Ελύτη.
"Το έργο τους, η ιδιοσυγκρασία τους, η φιλοσοφία τους και η στάση τους γενικότερα προς τη ζωή δεν ενθαρρύνει πολλούς συσχετισμούς. [...] Ωστόσο,  μια προσεκτική και απροκάλυπτη συνεξέτασή τους αποκαλύπτει πως οι δύο συγγραφείς συγγενεύουν  έως κάποιο βαθμό ή τουλάχιστον, βρίσκονται σε μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα παραλληλία. Αυτή η εκλεκτική σχέση ομολογείται και από τον ίδιο τον Ελύτη. [...] όταν λ.χ. σε  συνέντευξή του στην Καθημερινή το 1975, αναφερόμενος σε δύο ανέκδοτα εισέτι έργα του λέει: "Τα `χω αρχίσει πριν δέκα χρόνια. Το ένα είναι η Μαρία Νεφέλη, που δείχνει, θα έλεγα, τον κόσμο μου απ` την ανάποδη.  Και το άλλο, ο Μικρός Ναυτίλος, κάτι που θα είναι για μένα ό,τι ήταν η Ασκητική για τον Καζαντζάκη, αλλά, φυσικά, σε τελείως διαφορετική μορφή".